29-06-07

Soms..

"nee".. Ze schudde haar hoofd en sloot haar ogen. Een zoute druppel bolde op in haar ooghoek. Langzaam biggelde de traan over haar wang. Ze voelde haar verdriet in elke vezel van haar lijf. Elke spier was verkrampt, elke zenuw geprikkeld. Het voelde alsof het nooit meer voorbij zou gaan. Zo intens was haar verdriet, haar pijn. Ontroostbaar was ze. De enige die haar troosten kon, was degene die haar zo triest had gemaakt. Zo cliché.
Terwijl ze zachtjes haar vingers bewoog voelde ze de tintelingen. 'pins & needles' zoals haar Amerikaanse vriend het zou zeggen. Ze wilde schrijven, maar kreeg geen woord op papier. Niet enkel door haar tintelende vingers, niet enkel door de krop in haar keel, nee. Door de blokkade in haar hoofd. De prikkeldraad rond haar hart, de barsten in haar ziel. Het verdriet was te sterk. De pijn gaf haar het gevoel dat dit het einde van de wereld was. Doodgaan leek zo dichtbij, zo makkelijk. Ze zou in één klap van alle pijn en verdriet verlost zijn.
Maar sterven, lost niks op.. De wereld blijft met vragen, pijn en verdriet achter..
Enkel vechten voor je leven kan je genezen. Enkel knokken tegen je verdriet kan je pijn stillen. Dus ze vocht. Ze knokte. Ze vloog het leven naar de nek. Omarmde het verdriet, en deed het langzaam zwijgen. En de pijn verdween. En haar Hoop, haar leven, .. Hij kwam terug.


Een klein stukje tekst. Het helpt om even te schrijven als ik me wat minder voel. Ik had het nodig net..

17:16 Gepost door Silke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Mooi geschreven! :-)
Veel succes volgend jaar! ;-)

Gepost door: Fairytalegirl | 02-07-07

De commentaren zijn gesloten.